Tagarchief: Filipijnen

Reisoverzicht Palawan – Filipijnen in november 2017

In november 2017 staat een reis naar Palawan in de Filipijnen op het programma. Dit wordt de vierde keer dat we dit land bezoeken.

We vliegen met KLM naar Manilla waar we één nacht verblijven in het Remington hotel vlakbij de Luchthaven. De volgende dag vliegen we door naar Coron met Cebu Pacific Air.

Cashew Grove PalawanWe gaan eerst naar het noorden van het eiland Busuanga dat onderdeel uitmaakt van het langgerekte Palawan. We verblijven als eerste in het Cashew Grove Beach Resort. Hier gaan we ook duiken met het Dugong Diving Center en hopen we ook zeekoeien te mogen ontmoeten onderwater. Uiteraard gaan we naast het duiken nog wat excursies doen.

Jacques Cousteau noemde deze plek ooit “the last frontier for diving and natural beauty”

Al Faro PalawanHierna gaan we naar zuid-westen van Busuanga om enkele gezonken Japanse  2e Wereldoorlog wrakken te bezoeken. Een spannende duikervaring. We verblijven hier in het Al Faro Palawan hotel dat schitterend gelegen is met een fantastisch uitzicht op de Zuid Chinese Zee. Hier gaan we duiken met D’Divers.

Dan maken we ons op voor een avontuur, een vijfdaagse bootexpeditie naar El Nido. Hier zullen we onderweg diverse Expeditie Robinson-achtige eilandjes gaan bezoeken waarbij we op het strand gaan slapen in een tent.

Na dit avontuur verblijven we in El Nido in het El Nido Beach Resort. Ook hier gaan we duiken maar ook wat excursie doen. De laatste plaats die we aandoen op Palawan is Puerta Princessa. Hier hebben we een bijzonder Airbnb accommodatie geboekt. Wat denken jullie van slapen in een boomhut in het Chilling Bamboo Tree House.

[nwm_map id=”2″]

Meer informatie over Palawan

Duikervaringen bij Buceo Anilao

Elza en ik hebben gedoken in en rond de Batangasbaai, een baai aan de zuidwest kant van het Filipijnse eiland Luzon. Aan de baai liggen de gemeenten Mabini, Bauan, San Pascual en Tingloy en de stad Batangas City. Wij verbleven in Buceo Anilao.

Camera room Buceo AnilaoHet Buceo Anilao Beach and Dive Resort beschikt over een goed ingericht duikcentrum. Er is nitrox aanwezig en een prachtige cameraruimte met luchtdrukpistooltjes waarmee je camera helemaal goed mee kan drogen en schoonmaken. Elke werkplek heeft zijn eigen verlichting en stopcontacten. Het duiken wordt gedaan met de uiterst stabiele, traditionele, houten banka’s. Er zijn vele douches aanwezig met shampoo en douchegel, een echte luxe.

Banka‘s Morgens doe je  twee duiken en ‘s middags is een derde duik mogelijk. Ook kan je er uitstekend nachtduiken. De bemanning aan boord is uiterst behulpzaam en na de eerste duik krijg je koffie of warme chocolademelk, een geheel nieuwe ervaring voor ons. Het is geen gebied voor beginners, vanwege de toch vaak aanwezige stroming en het specialisme op het gebied van macroleven.

Het duiken is gevarieerd en bestaat uit muck diving, waarbij je op zoek gaat naar alle vreemde wezens onder water. Daarnaast zijn er prachtige, gezonde koraalriffen en schitterende muren met veel leven. Dit gebied is een paradijs voor macrofotografen.  Grote dieren zie je hier nauwelijks op een enkele schildpad na. Wel zagen we, vanaf de boot, een dolfijn rondzwemmen.

De nieuwe camera van Elza, Olympus PL7, was even wennen maar het ging steeds beter en de foto’s werden steeds mooier. Ook de filmpjes met mijn GoPro 4 zijn aardig gelukt voor de eerste keer, dus nu nog een hoop montagewerk. De foto’s hebben we inmiddels allemaal al uitgezocht. Er was nu een grote Spaanse groep van onderwaterfotografen met een indrukwekkend arsenaal aan camera’s.

ZeepaardjeWe hebben fantastisch mooie dingen gezien waaronder de pygmee seahorse, frogfish, zeepaardjes, bijzondere garnalen en vele soorten zeer kleurige en vreemde naaktslakken en de door ons nog niet eerder geziene murene soorten zoals de zebra- en de clouded moray.

Tijdens de pauze tussen twee duiken zijn we aantal keren gestopt bij een lokaal dorpje op het eiland Tingloy. Ook dit was een prachtige ervaring waarvan ik een  mooi fotoverslag heb weten vast te leggen.

We hebben wel onze zorgen omtrent dit gebied vanwege de bescherming. Vele boten gooien hun anker uit op het rif waarbij veel schade wordt aangericht aan het koraal. Ook varen er ongeregistreerde boten rond die er helemaal een potje van maken door ankers uit te gooien waar duikers onderwater zitten. Één van onze duikers maakte het mee dat een anker hem miste op een afstand van een meter. Uiteraard wordt er natuurlijk melding van gemaakt maar er is nog een een lange weg te gaan. Op sommige plekken vindt je ook veel rommel die niet op het rif thuishoort. Regelmatig propte ik mijn zakken vol met plastic. Het is te hopen dat er snel wat gebeurd anders gaat er een uniek gebied verloren.

Meer informatie over onderwaterfotografie in Anilao

Foto’s onderwaterwereld Anilao

[AFG_gallery id=’2′]

Buceo Anilao Beach and Dive Resort

Op woensdag 25 maart zijn we bij ons hotel in Manilla opgehaald voor de transfer naar het Buceo Anilao Beach and Dive Resort dat in het zuiden ligt bij het dorpje Mabini op het eiland Luzon. De rit duurde ongeveer 3 uur met nog een lunchstop bij McDonalds. Het laatste stukje naar het resort ging met de boot omdat de weg opengebroken was wegens werkzaamheden.

Buceo Anilao Beach and Dive ResortOp het Buceo Anilao Beach and Dive Resort werden we hartelijk ontvangen en welkom geheten door één van de eigenaren van het resort.  Zoals beloofd bij de boeking kregen we een bungalow dicht bij het zwembad.  Het resort is gebouwd tegen een heuvel dus het is wel trap of trap af elke dag en natuurlijk had Elza het aantal treden geteld naar ons verblijf, het waren er 64. Onze bungalow had als naam “Ghost Pipefish”

Buceo Anilao Beach and Dive ResortHet Buceo Anilao Beach and Dive Resort is een resort dat gestart is in 2014 en is prachtig mooi gelegen met uitzicht over de baai van Batangas met iedere avond een prachtige zonsondergang . De kamers zijn riant en hebben een grote badkamer en een groot balkon met zitje en zeezicht.

Zonsondergang Buceo

Er zijn twee mooie zwembaden die uitkijken op zee en die ‘s avonds verlicht zijn. Er zijn ligstoelen en twee heerlijke hangstoelen waar Elza dan ook veel gebruikt van heeft gemaakt.

Het is een uitermate schoon resort en het eten in het restaurant is werkelijk fantastisch. Vaak eten we zo’n hele week rijst maar hier wordt dat, tijdens lunch en diner, afgewisseld met spaghetti, macaroni en zelfs aardappelpuree. Daarnaast veel kip en varkensvlees en natuurlijk vis en zeevruchten, Ik vond de garnalen en de mosselen erg lekker. Wij hadden volpension geboekt, maar af en toe kozen we een toetje van de kaart, wat geen enkel probleem is.  Wat dacht je van mango- en bananen crêpes, warm appelgebak en chocolade- en vanillecake.

Buceo Anilao Beach and Dive ResortDe internetverbinding was in het begin niet al te best maar er werd van alles gedaan om het beter te krijgen en in de loop van de week lukte dat ook. ‘s Avonds zitten we lekker aan de bar om onze foto’s en filmpjes te bekijken.  Wij bevelen het Buceo Anilao Beach and Dive Resort van harte aan voor diegene die hier willen duiken want voor de rest is hier niet veel te doen en het strand is vanwege de kiezelstenen niet echt geschikt voor een strandvakantie.

Mabini

Leuk is het om het lokale dorpje te bezoeken met zijn ontzettend vriendelijke inwoners en continu zwaaiende kindertjes die het erg interessant vinden. Vaak vragen ze naar je naam en dan moeten ze erg lachen. Kijk hoe de mensen hier leven en loop eens een lokaal winkeltje binnen en kijk je ogen uit. Regelmatig kochten we een zak vol met koekjes en nootjes waar we ongeveer twee euro voor moesten neerleggen.

Mabini meisjes

Naar de website van het Buceo Anilao Beach and Dive Resort

Hieronder vindt de foto’s die ik gemaakt heb tijdens ons verblijf in op het Buceo Anilao Beach & Dive Resort.  Alle foto’s van onze reis zijn te zien op onze Flickr Photostream.

 

Manilla mall en culturele dinnershow

Manilla MallOp de laatste dag in Manilla hebben we een bezoek gebracht aan de grote Super Mall die vlak bij ons hotel is gelegen. Hier vindt een luxe gedeelte en daarnaast diverse winkels en lokale ondernemers die hier hun waren aan de man proberen te brengen. Van high-tech elektronica, kantoorartikelen, doe het zelf spullen en merkartikelen tot allemaal troep en rotzooi en goed nagemaakte, zeer bekende merken. We hebben hier ook gebruik gemaakt van het internetcafé waar we een uur achter twee computer hebben gewerkt voor omgerekend 1 euro en 25 cent.

JollibeeManilla ken een echte fastfood cultuur, zoals de Jollibee als tegenhanger van de McDonalds, die trouwens hier ook vertegenwoordigd is net als KFC, Chowy King en kipketen Mang Inasal. Het eten is hier zo fast dat in sommige gelegenheden het personeel zelf rent door de zaak. De prijzen zijn echt een lachertje want voor een paar euro eet je jezelf helemaal vol. Een aanrader is J.CO voor koffie en heel veel soorten donuts.

Restaurant Barbara's Manilla‘s Avonds zijn we naar het Heritage Restaurant Barbara’s gegaan in Intramuros voor culturele avond met diner. De taxirit erheen mag als opmerkelijk worden beschouwd want volgens ons zijn er echt geen regels om hier in een auto te mogen rijden. Na ongeveer 126, voor Nederlandse begrippen, overtredingen en 60 flinke meppen op de claxon, kwamen we na ongeveer 40 minuten aan bij het restaurant. Taxikosten 3 euro.

Cultural show Barbara's ManillaHet eten en de show in het prachtige restaurant Barbara’s was fantastisch. Met muziek en dans werd een leuke show neergezet, een echte aanrader. En toen moesten we terug. De eerste pogingen om een taxi aan te houden mislukten maar uiteindelijk hadden we er één te pakken. Ook deze rit terug was weer een bijzondere want de man raakte volledig de weg kwijt en zo belanden wij in het Red Light District van Manilla. Laten we zeggen dat de wallen in Amsterdam hier mee vergeleken een niemendalletje is. Uiteindelijk, na een aantal keer vragen, kwamen we toch bij ons hotel aan. Het zweet stond op het voorhoofd van de taxichauffeur en dat kwam niet van de roze buurt. Eind goed al goed.

Net als andere grote steden, zoals Bangkok, ben je het lawaai, de stank en het beton van Manilla na een aantal zat en wordt het tijd om ergens anders heen te gaan. Volgende stop Buceo Anilao Beach & Dive Resort in het zuiden op het eiland Luzon in de buurt van Batangas.

Foto’s van onze ervaringen in Manilla en Tagaytay

[AFG_gallery id=’3′]

Excursie naar Tagaytay

Wederom hadden we Antony als gids waar we natuurlijk heel blij van werden want Antony slaat regelmatig een andere weg in.

TagaytayTagaytay is de bloemen- en fruitmand van het eiland Luzon. Zo bezochten we een orchideeënkwekerij, een tuinderij en zagen we grote ananas plantages. Langs de kant van de weg zie je vele stalletjes staan met kleurrijk fruit en bloemen die we in Nederland ook in de tuincentra zien staan, zoals zonnebloemen, afrikaantjes en salvia’s.

CivetkatIn een klein kruidenierswinkeltje, waar Maria de scepter zwaait, moesten we de Filipijnse variant van de Balinese Kopi Luwak oftewel de koffie van de Civet kat proeven die hier Pusang Alamid wordt genoemd. We hebben een klein zakje bonen gekocht wat dit is één van de duurste koffie in de wereld en op aandringen van Maria een heerlijk snoepje dat gemaakt wordt van de melk van de Karabou (uitleg).

Buiten hadden ze tijdelijk Civet katten in een kooi zitten die over week werden losgelaten op hun eigen koffieplantage. Er zat ook een compleet gestreste aap in een kooi wat we beide erg zielig vonden. Ik kwam de winkel niet uit voordat ik ook nog een lokale spiritualiteit had geproefd, ik zou er nog geen druppel van willen kopen.

Taal vulkaan

Dit gebied wordt beheerst door een vulkaan in ruste en vanuit hoog gelegen uitzichtpunten zie je de enorme grote caldera van deze vulkaan als een meer in het landschap liggen. In het midden van het meer ligt één van de vele actieve vulkanen van het land, de Taal vulkaan. In het meer zijn vele viskwekerijen te vinden. Tijdens de lunch bij Josephine hadden we ook, vanaf het buitenterras, een prachtig uitzicht op dit indrukwekkend landschap.

JeepneyOp de terugweg nam, zoals voorspeld, Antony een andere weg want hij wilde ons iets buiten het programma laten zien, hoe verrassend. In een tot Metro Manilla behorend gedeelte bracht hij ons naar de bakermat van de jeepney, het iconisch transportmiddel, dat uniek is in de wereld en alleen op de Filipijnen voorkomt. Wat een feest was dit om een bezoek te brengen aan deze fabriek waar de bus vanaf de grond wordt opgebouwd. Er stonden werkelijk prachtige modellen met als topmodel één uit 1955 waar ik meteen verliefd op was. Elza en ik hadden zo iets van strik erom heen en meenemen maar.

Bamboe orgelHet laatste wat we bezochten was een zeer oude kerk in Las Pinas met een beroemd bamboe orgel. Dit bezoek was eigenlijk ook illegaal want het was kort geleden uit het programma gehaald omdat de weg er naar toe zo druk is en veel tijd kost. Maar ja, Antony was toch al twee uur over zijn tijd heen. We hebben de man dan ook maar een flinke fooi gegeven aan het einde van de rit.

Stadsrondrit door Manilla

Manilla ligt op het eiland Luzon, aan de oostoever van de 48 kilometer lange Baai van Manilla, die uitmondt in de Zuid-Chinese Zee. De agglomeratie bestaat naast Manilla uit nog 16 andere steden en gemeenten. In totaal wonen er ruim 15 miljoen inwoners in Metro Manilla. Manilla is het politieke, wetenschappelijke en culturele centrum van de Filipijnen. De stad vormt daarnaast een knooppunt van infrastructuur en economie en beschikt over meerdere universiteiten, hogescholen, theaters, musea en bezienswaardigheden.

Meer informatie over de geschiedenis van Manilla

Onze enthousiaste gids, Antony van Great Sights, was een gids die graag buiten het programma werkt en ook niet erg op de tijd lette, maar dat ging hij natuurlijk niet aan zijn baas vertellen. Hij had al snel door dat wij graag dingen zagen waar andere toeristen niet komen.

Manilla MakatiVoordat we oud Manilla gingen bezoeken moesten we toch echt ook kennismaken met het nieuwe gedeelte, de wijk Makati, het businesscentrum van Metro Manilla. Onderweg daar naar toe kwam de trein voorbij, zo over de weg, zonder spoorbomen om even later te stoppen langs een veel te kort perron waardoor mensen uit de achterste wagons uit de trein moesten springen.

Vroeger lag in deze buurt de luchthaven van de Amerikanen en we reden inmiddels op een weg die toentertijd een landingsbaan was. Even later zagen we ook de voormalige verkeerstoren die met bijhorende gebouwen nu dienst deed als brandweerpost. Antony vertelde ondertussen dat de auto’s in Manilla, via een nummering op de kentekenplaat, slechts op bepaalde dagen mogen rijden, anders was de verkeerschaos niet meer te overzien.

Manilla begraafplaatsDe eerste bijzondere plek in Manilla was de Manilla South Cemetery. Dit grote kerkhof is niet alleen voor de doden maar ook voor de levenden, want er woont een grote gemeenschap tussen de graven. Kinderen spelen tussen de graftombes, er zijn kleine ondernemingen actief met de verkoop van dagelijkse behoeften en vrouwen stonden naast de doden hun was te doen, kortom een bizarre plek. Oh ja, er zijn ook nog lease graven die je huurt voor vier jaar en als je wilt stoppen na deze vier jaren dat krijg je gratis een houten kratje en een plekje om de stoffelijke resten verder te bewaren.

We reden verder en kwamen in een wijk waar prachtige bloemen en bloemstukken worden verkocht. Hierna werden we hard geconfronteerd met de armoede in deze stad. Manilla kent vele daklozen en het is hartverscheurend om te zien dat dit soms hele gezinnen zijn. Je ziet de daklozen liggen onder de vrachtwagens en hun opleggers en de mensen die nog wel iets van een dak boven hun hoofd hebben zijn alleen maar aan het overleven. Ondanks dat zijn ontzettend vriendelijk, laten je foto’s maken en zwaaien enthousiast terug. Het was zondag en dan wordt er overal op straat basketbal gespeeld en of ik ook mee wilde doen.

Manilla Roasted Suckling PigIn Quezon City zagen we vervolgens de bekende Roasted Suckling Pig aan het spit hangen. Hierna gingen we naar Intramuros, de ommuurde stad, waarover ik al eerder een artikel schreef. We bezochten de muur waar je wordt gewaarschuwd voor vliegende golfballen vanwege het aanliggend golfterrein, Fort Santiago, de enige overgebleven en volledig gerestaureerde kathedraal na de tweede Wereldoorlog, de San Augustin Kerk en bij het restaurant Barbara vonden we op een verscholen binnenplaats nog een leuke museum met prachtig ingerichte kamers uit de Spaanse tijd.

Op de terugreis naar ons hotel reden we nog even door het complex van één van de grootste universiteiten in Manilla en maakten we nog een stop om even binnen te kijken in het fameuze Manilla Hotel.

Manilla City of DreamsOnze gids kwam ons aan het eind van de middag weer ophalen voor de dinner cruise die we gingen maken met Sun Cruises. Maar we hadden nog wat tijd over dus Antony zou Antony niet zijn om ons eerst nog iets anders te laten te zien in Manilla. We reden naar het nieuwe City of Dreams, een complex bestaande uit hotels, casino en filmstudio’s van Dreamworks. Leonardo di Caprio heeft de marketing voor dit project gedaan. In de omgeving zijn nog meer hotels met casino’s te vinden en een zeer groot winkelcentrum, de Mall of Asia. Het was er druk want in het stadion trad One Direction op.

Tijdens onze stadstoer en ook nu weer zie je grote contrasten tussen arm en rijk. Imposante overheidsgebouwen en nieuwe gebouwde grote kerken staan zij aan zij met de triest uitziende sloppenwijken. Wij vinden het onbegrijpelijk dat je dit, als stad, kerk en als overheid, kunt accepteren. Opmerkelijk is dat een veel gestelde vraag van een Filipijn is, is jullie regering ook zo corrupt?

Op weg naar de haven kwamen we langs een project van de vrouw van dictator Marcos die in drie maanden tijd een filmstudio wilde bouwen. Tijdens de bouw ging het vreselijk mis en stortte een verdieping in op meer dan 100 arbeiders die daarbij het leven lieten. Ze nam echter niet de moeite om de lichamen te bergen en heeft een nieuwe vloer laten storten over de stoffelijke resten die er nu nog steeds liggen. Het gebouw doet nu dienst als cultureel centrum. Ik zou hier geen stap binnen willen zetten.

Vlakbij de haven staat een ander project van deze verschrikkelijke vrouw, een villa geheel gebouwd van kokos als onderkomen voor de paus die op bezoek zou komen. Hij wilde er echter niet in slapen en liet weten dat het geld beter besteed had kunnen worden aan de armen.

De dinner cruise was leuk maar niets iets om nog eens te doen. Het eten is goed maar er is weinig te zien langs de route en de regen tijdens deze boottocht was ook een spelbreker. Alleen een reuzenrad en de lichteffecten bij het concert van One Direction vielen op. Singapore is een leukere plek voor een dinner cruise.

Aankomst Manilla

Singapore AirlinesOp vrijdag 20 maart 2015 zijn Elza en ik vertrokken voor een duikvakantie in de Filipijnen. We vlogen met Singapore Airlines via Singapore naar de hoofdstad van de Filipijnen Manilla. Onze totale reistijd bedroeg 18 uur en 40 minuten waarbij we een afstand hebben afgelegd van 12889 kilometer. Dit is dan ook wel onze uiterste reistijd limiet om nog een beetje normaal denkend op onze eindbestemming aan te komen.

Manilla verkeer

Op de luchthaven van Manilla werden we opgehaald door iemand van ons hotel en al gauw zagen we het bordje met mijn naam boven de menigte uitsteken. Er is wel het één en ander veranderd rond de luchthaven, sinds ons vorig bezoek in 2011, met de komst van een nieuwe terminal. Desalniettemin is het nog steeds een chaos om vanaf de luchthaven de stad in te komen, overal ligt de straat open en de vele auto’s, trishaws, jeepney’s en andere, niet te omschrijven vervoersmiddelen, moeten zich door wegversperringen en versmallingen zien heen te proppen.

Orchid Garden Suites ManillaWe waren te gast in het Orchid Garden Suites hotel dat in de wijk Malate is gelegen. Het is e en hotel met een koloniaal verleden en heeft bij de receptie, en het ernaast gelegen restaurant, nog steeds deze uitstraling. Het hotel heeft ook een onverwarmd zwembad. Vlakbij het hotel kun je, als shopaholic, je helemaal uitleven in een grote shopping mall.

Orchid Garden Suites restaurantNa wat bijgekomen te zijn van de reis hebben we heerlijk gegeten in het restaurant van het hotel dat een bijzondere uitstraling heeft. Onder het glas van de tafels vindt je onder andere foto’s, ansichtkaarten en reclamemateriaal uit het koloniaal verleden van de stad. Het interieur is bijzonder en er wordt muziek gedraaid van dancebands uit de jaren 30 van de vorige eeuw. Elza had lasange en ik had het traditionele Filipijnse gerecht Kare Kare gekozen. Het ontbijt, dat hier geserveerd wordt, is ook van prima kwaliteit.

Kare Kare

Kare KareKare kare is een Filippijnse stoofpot. Het is gemaakt op basis van gestoofde ossenstaart, varkens- kalfsvlees en af en toe slachtafval, of pens. Er worden groenten toegevoegd, waaronder aubergine en Chinese kool. De stoofpot wordt op smaak gebracht met gemalen geroosterde pinda’s of pindakaas, uien en knoflook. De stoofpot krijgt zijn typische kleur door annatto (gewonnen uit annatto zaden in olie of water) en kan worden verdikt met gemalen rijst.

En toen was het tijd voor ons om volledige in te storten en dus lekker naar bed te gaan in onze executive room voor een goede nachtrust want de volgende dag was het  tijd voor een stadsrondrit door Old Manila.

Epiloog van onze reis naar Bohol en Negros in de Filipijnen

Elza en ik hebben weer volop genoten van deze vakantie in de Filipijnen.

FilipijnenDe eerste week op Panglao, Bohol was een groot verschil met de tweede week in Dauin op Negros. Het levendige strand van Alona beach op Panglao was heel iets anders dan het rustig gelegen Amontillado Resort in Dauin, Negros.

Om te duiken zijn beide bestemmingen zeer interessant mede door de trips naar de eilanden Balagasac en Cabilao bij Bohol en Sumilon en Apo bij Negros en niet te vergeten de Mandarin dive bij Amontillado.

De Filipijnse bevolking is geweldig en geven je het gevoel dat je zeer welkom bent. Ze vinden het ontzettend leuk dat je de moeite hebt genomen om van zover te reizen om hun land te bezoeken. Het land kent wel veel armoede en heel wat inwoners hebben daardoor een hard bestaan.  De meest Filipijnen spreken een aardig woordje Engels en dat maakt het erg makkelijk om met hun in contact te komen.

Eten FilipijnenHet eten is er fantastisch en gevarieerd en voor elk budget. De heerlijk vruchtendrankjes zijn goed voor de noodzakelijke vitamientjes. Langs het strand van Alona Beach op Bohol zijn diverse goede restaurantjes te vinden. Velen bieden verse vis en schaaldieren aan. Ook de sizzling gerechten zijn erg lekker. Amontillado bij Dauin op Negros heeft een fantastische keuken. Probeer daar maar eens crispy noodles, een echte Filipijnse specialiteit.

Super Ferry FilipijnenIslandhopping is hier heel gemakkelijk te doen door de vele veerdiensten die er zijn. Kijk maar eens op de site van Super Ferry.

De zee bij Negros was voor de tijd van het jaar zeer ruw. Het zou nu kalm moeten zijn met de wind uit de goede hoek maar de wind wil maar niet draaien. Panglao ligt zeer beschut en heeft nauwelijk last van een hoge golven alleen bij Cabilao kan het flink spoken op zee.

TIP

Koop geen pesos in Nederland maar neem gewoon euro’s mee en eventueel een creditcard. Dollars worden wel geaccepteerd maar alleen briefjes van 20 dollar of meer.

Meer informatie over de Filipijnen

De laatste dagen van onze vakantie in de Filipijnen

Dumaguete FilipijnenVrijdag 18 maart was een rustige dag waarbij we ‘s middags nog even naar het internet café in de Robinsons Mall in  Dumaguete zijn gegaan om in te checken voor onze terugreis. Tevens een goede gelegenheid om nog wat berichtjes op de  reisblog te plaatsen.

Bij terugkomst in het resort waren onze duikspullen al flink aan het drogen en heb ik nog even genoten van een goede  massage.

Op zaterdag 19 maart hebben we rustig de koffers ingepakt en nog even heerlijk kunnen relaxen in het zwembad en de  tuin van het Amontillado Resort. Daarna was het tijd om afscheid te nemen van iedereen en gingen we op weg naar het  vliegveld van Dumaguete voor onze vlucht naar Manilla met Cebu Pacific Airways.

Cebu Pacific AirwaysCebu Pacific Airways is na Philippine Airlines de grootste luchtvaartmaatschappij van Filipijnen. Net als alle  andere Filipijnse maatschappijen staat Cebu Pacific sinds 31 maart 2010 op de zwarte lijst van de Europese Unie.

Cebu Pacific is een point-to-point vervoerder. Dit betekent dat de passagier geen rechten kan claimen als er  vertragingen ontstaan die gevolgen hebben voor een aansluitende vlucht. Bagage voor aansluitende vluchten kan niet  doorgelabeld worden wat inhoud dat je de bagage zelf weer moet inchecken op de luchthaven waar de aansluitende  vlucht gemaakt wordt. In de praktijk betekent dit dat je weer door de emigratie- en douanediensten moet gaan.

Op het kleine vliegveldje van Dumaquete kon je nog een laatste massage krijgen die werd uitgevoerd door een groep  visueel gehandicapten.

Manila airportDe transfer op Manila was enorm chaotisch. De binnenlandse vluchten komen aan op de domestic luchthaven en onze  vlucht naar Hong Kong met Cathay Pacific vertrok van Terminal 1. Één advies, neem meteen een taxi en maak geen  gebruik van de shuttleservice want dat is maar één klein busje en wie het eerst komt… De rit gaat vervolgens door  een gedeelte van Manila wat vreselijk druk kan zijn en wij zaten ook nog eens midden in de spits dus het duurde  bijna een half uur om bij de terminal te komen.

Security check, het betalen van de vertrekbelasting (750 pesos pp), douaneformaliteiten (vergeet niet het vertrekformulier in te vullen) en weer een securitycheck  waarbij mannen en vrouwen worden gescheiden zorgden voor een flink oponthoud.

Nog een tip: zorg dat je van te voren dat je bent ingecheckt want dat scheelt ook een hoop tijd want bij de incheck  stond het zwart van de reizigers en bij de speciale balies voor het afgeven van bagage was het rustig. Nou ja  rustig, op links en rechts rennende Cathay Pacific personeel over de transportband na.

Ondertussen hadden we nog 30 minuten over om bij de gate te komen en hebben we in die tijd ook nog wat souvenirs  weten te scoren. Bij de gate was de chaos nog groter. In een veel te kleine wachtruimte stond iedereen te wachten om  aan boord te gaan. Verstoken van enige informatie was de vertrektijd inmiddels al lang verstreken. Toen het boarden  eindelijk was begonnen verliep ook dit niet echt soepel en met een hoog irritatiegehalte gingen wij en de andere  passagiers aan boord.

Eenmaal aan boord ontstond er nog meer vertraging doordat er bagage uit het vliegtuig moest worden gehaald omdat er  passagiers niet kwamen opdagen. Uiteindelijk vertrokken we met een uur vertraging richting Hong Kong.

Cathay Pacific Op Hong Kong hadden we nog anderhalf uur voor de aansluitende vlucht naar Amsterdam. Dan denk je dat je alles wel  gehad hebt maar nee hoor, weer een uitgebreide securitycheck. Wat kan er in vredesnaam nu zijn gebeurd in de  tussentijd. Ondertussen krijg je toch wel wat trek en wil je ook wel wat te drinken hebben. Helaas, alles op de  luchthaven van Hong Kong is ‘s avonds laat dicht.

Het aan boord gaan van onze vlucht naar Amsterdam verliep vlotjes en na een lange vlucht over China en Siberië  kwamen we op zondagmorgen 20 maart om 6.20 uur aan op Schiphol.

Duiken bij Apo Island

Apo Island Donderdag 17 maart hebben we gedoken bij Apo Island. De eerste duik heb ik overgeslagen vanwege de toch wel sterke stroming en mijn gevoel zij mij dat ik dit maar niet moest doen.

Apo staat bekend als een goede duiklocatie. Het eiland heeft een oppervlakte van ongeveer 72 hectare en bestaat uit vulkanische rotssteen. Het eiland en de zee rondom het eiland is een beschermd natuurreservaat genaamd Apo Island Protected Landscape and Seascape.

Er zijn twee resorts op het eiland

Elza, Aafke en Chris hebben de duik wel volbracht maar bevestigden ook de toch wel sterke stroming die door de divemaster Bim-Bim als matig werd geclassificeerd. Elza heeft weer mooie foto’s naar boven gebracht van een zeer grote en oude schildpad en een grote Bumphead Parrotfish.

De twee volgende duiken ben ik weer gewoon meegegaan en hebben we gedoken langs een prachtige muur waar een joekel van een Red Snapper vonden. Daarna was het alleen maar pracht en praal met een grote diversiteit aan vissen op het koraalrif. Hoogtepunt was ook nog een drie meter lange zeeslang die onder ons door schoot. Elza heeft hier nog een leuk filmpje van gemaakt.

De terugreis ging opnieuw over een zeer ruw zee en het weer aan land komen was nogal een avontuur. De crew hier is echter van grote klasse en helpt je grandioos. Ik had even voor een paar minuten een innige relatie met Pablo die mij zowat aan land droeg. Alle lof.

Enkele foto’s gemaakt door Elza met de Olympus PEN PL-2 bij Apo Island

Schildpad


Bumphead


Christmas tree


landschap