Categoriearchief: Turks & Caicos Islands

Op weg naar huis vanuit de Turks en Caicos Eilanden

American Airlines naar MiamiGelukkig de staking van de brandweermannen is voorbij en kunnen we eindelijk naar huis. We namen afscheid van Ginny en Tom van het Bohio Resort die ook nog zo aardig waren om ons niet te laten betalen voor ons extra verblijf maar alleen voor het eten, super! We stonden op een stand-by lijst dus de eerste vlucht van Grand Turk naar Provo was voor ons. Toen we éénmaal in het vliegtuig zaten was er nog even stress omdat onze koffers weer van boord werden gehaald omdat het vliegtuig te zwaar was. Gelukkig hoorden we op Provo dat deze een uur later met de volgende vlucht weer meekwamen.

American Airlines had inmiddels de vlucht van Provo naar Londen en door naar Düsseldorf al voor ons gratis omgeboekt en we gingen nu via Miami terug naar huis. Na een paar uur wachten op een bomvolle luchthaven vertrokken wij naar Miami. De vlucht verliet vlot en onderweg werden we nog getrakteerd op het uitzicht over de Bahama’s.

De luchthaven van Miami is ontzettend groot en je moet een enorm stuk lopen en een stukje met de trein om bij je volgende vlucht te komen. Vreemd genoeg moesten we onze koffers afleveren bij een afdeling van British Airways zonder dat deze gewogen werden. Ook hier, net als New York, een strenge controle die ook veel tijd in beslag neemt. Na een transfer in Londen kwamen we de volgende dag aan in Düsseldorf. Toen hadden we nog een autorit naar Nederland voor de boeg en dat viel niet mee. Gelukkig kun we terugkijken op een fantastische vakantie op een bijzondere bestemming.

Alle foto’s van de Turks & Caicos Islands

[AFG_gallery id=’14’]

Een leuke middag excursie op Grand Turk

Gibbs Cay Grand TurkNu we hier toch nog even blijven hebben we gisteren een leuke excursie gemaakt naar Gibbs Cay, een klein eilandje vlakbij Grand Turk.

We gingen samen met de eigenaren van het resort, Tom en Ginny, op hun boot naar Gibbs Cay. Hiervoor voeren we om het eiland heen en zagen we de oude huizen in Front street, enkele prachtige stranden en een cruiseschip aan ons voorbij trekken.

Onderweg werden er nog enkele conch schelpen opgedoken en enige tijd later kwamen we aan bij Gibbs Bay. Hier kun je stingrays van dichtbij zien, aanraken en voeren. Bij het aanleggen zagen we al enkele grote jongens of meisjes zich elegant in het water voortbewegen.

Gibbs Cay ConchHet is een bijzondere en ook wel spannende ervaring om deze dieren langs je benen te zien glijden. Ondertussen werd de conch “geslacht” en met het restafval gingen we de stingrays voeren. Er lagen inmiddels al wat meer boten, dus het werd al gezelliger omdat we als proviand een hele koelbox met bier, wijn, rum punch maar ook water hadden meegenomen.

De kapitein maakte van de conch een heerlijke salade. De “worm” van de mannelijke exemplaren werd door enkele van ons (ook ik) opgegeten. Je weet maar nooit waar het goed voor is. Het voeren is een aparte belevenis. Je houdt je hand plat in het water met een stukje conch erop en probeert deze onder een stingray te krijgen zodat deze het kan “opslurpen”.

Gibbs Cay

De bek zit echter vrij ver naar achteren dus je had vaak een misser, maar als je het eenmaal door hebt dan is dit een fantastisch gevoel. De kaken zijn bijzonder sterk hetgeen ik merkte toen eentje mijn vinger bijna te pakken had.

Op het strand werd het steeds gezelliger. De muziek ging aan er werd een dansje aangevangen en de rum punch vloeide rijkelijk. Elza zat, ondanks dat ze het maar eng vond, steeds achter de stingrays aan om deze op de foto te krijgen. Ik heb nog getracht om een stingray in mijn  hadden houden hetgeen slechts tien seconden lukte maar wel enorme kick gaf.

Na enkele gezellige gesprekken en het plaatsen van de gestorven conch schelpen in de conch begraafplaats gingen we terug. De terugreis was ook zeer gezellig met muziek van Tom Jones en nog genoeg wijn en rum punch. Na nog even gezwaaid te hebben naar de mensen op het vertrekkende cruiseschip kwamen we aan bij Bohio.

De dag werd afgesloten met een heerlijk BBQ welke muzikaal ondersteund werd door Smiley. Het leven is mooi op Grand Turk.

Gestrand in het paradijs dat Grand Turk heet

Breaking News: Striking firefighters houden ons vandaag op bij het vliegveld van Grand Turk.

Brandweer Grand Turk Aangekomen voor onze check in bleek dat er een staking van de brandweer aan de gang was op zowel Grand Turk als op Providenciales. Er is op Grand Turk één brandweerwagen beschikbaar.

Als er ergens een brand is op het eiland is er geen vliegverkeer mogelijk omdat er volgens de wet altijd een brandweerwagen op het vliegveld aanwezig moet zijn.

Na een half uur werd duidelijk dat de staking op Providenciales snel voorbij zou zijn maar dat het nog niet mogelijk was om een vliegtuig te laten landen op Grand Turk. Na weer wachten was de boodschap duidelijk, er zullen deze dag geen vliegtuigen meer landen of opstijgen. De luchtvaartmaatschappij kan hier verder niets aan doen want dit is een regering kwestie.

De geweldige staf van het hotel stond echter al voor ons klaar en we konden onze eigen kamer krijgen. Ondanks de onrust die dit toch geeft is het motto: “Er zijn ergere plaatsen om vast te zitten dan op een mooi tropisch eiland”.

Grand Turk een eiland om van te houden

Grand TurkGrand Turk wordt bewoond door circa 3700 mensen. De hoofdstad is Cockburn Town. De naam van het eiland komt van een cactus  op het eiland, de turkscap cactus, hij ziet er uit als een turkse fez.

Waarschijnlijk werd het eiland in de 16e eeuw bezocht door de Spaanse Ontdekkingsreiziger Juan Ponce de León. Het waren  echter de engelsen die het eiland de Turkse naam gaven. Grand Turk is ook het hoofdeiland van de Turks & Caicos eilanden.

ColumbusHier zette Christopher Columbus in 1492 voor het eerst voet aan land op zijn eerste reis naar de Nieuwe Wereld. En in 1962  was het de Amerikaanse astronaut John Glenn die op een geheel andere wijze Grand Turk ontdekte.

Hij was de eerste Amerikaan in een baan om de aarde en kwam bij de landing in de Atlantische Oceaan met zijn capsule dicht  in de buurt van Grand Turk terecht. Er is op het eiland een John Glenn park waar de capsule staat.

Grand TurkOp Grand Turk was vroeger een bloeiende zoutindustrie maar dit is nu helemaal voorbij. De grote vijvers op het eiland  (Salinas) zijn hier nog overblijfselen van net als de loslopende ezels, paarden en koeien die voorheen werden gebruikt als  transportmiddel.

Toerisme is nu de belangrijkste bron van inkomsten waarbij het duiken en de komst van cruiseschepen op de eerste plaats  staan. Het eiland heeft nog geen honderd hotelkamers ter beschikking en grote resort zijn niet echt gewenst. Er zijn wel  enkele projecten opgestart maar deze zijn allemaal gestrand door geldgebrek.

Twee jaar gelden is hier een nieuwe cruise-center gebouwd voor het enorme bedrag van 250 miljoen dollar. Hier vindt je  vele winkels met kleding, souvenirs en juwelen. Er is een strand en een enorm zwembad met een waterglijbaan. Er kunnen  twee cruiseschepen tegelijk aanmeren en vanaf het strand is dit een imposant schouwspel.

Ik schrok wel even van het feit dat tijdens de bouw van de cruisehaven er een stuk van het rif is weggehaald om de ingang  groter te maken. Voor de huidige plek is gekozen omdat hier toch al een doorgang was.

Er worden excursie aangeboden en de taxichauffeurs hebben het er ook druk mee. Oasis-divers verzorgd allerlei duik- en  snorkeltrips en leeft bijna geheel van deze cruises.

Grand Turk CockburnCockburn kent een historisch gedeelte met houten huizen uit de 19e eeuw. Bij elk huis hangt een beschrijving van de  geschiedenis. Je vindt deze huizen in Front street, Queen street en Duke street. Het eiland is klein dus je kunt dit  makkelijk wandelend of fietsend doen.

In Front street vindt je het postkantoor waar ook het Philatelic Bureau in is gevestigd. Hier kun je mooie sets van  postzegels kopen uit de Turks and Caicos eilanden. Ikzelf heb hier een aantal postzegels gekocht met als thema: Underwater.

Potcake hondEen vogel die hier veel voorkomt is de visarend en de meest voorkomende hond is de “Potcake”. Deze hond is een mix en komt  alleen voor op Turks & Caicos en de Bahamas. De naam is afkomstig van een lokaal gerecht van bonen en rijst waar de honden  mee werden gevoerd.

Het zijn vaak zwerfhonden maar een groep van dierenvrienden heeft zich als taak gesteld om onderdak te zoeken en mensen te  leren hoe ze met huisdieren moeten omgaan. Het Bohio Dive Resort heeft vier honden geadopteerd.

Het zijn uitermate lieve en vriendelijke honden maar zeer waakzaam op alles wat niet in het resort thuishoort. Deze week  kwam er een kudde koeien aangelopen op het strand en dan wordt er flink geblaft en gerend om het strand weer vrij te  krijgen.

Wij hebben Grand Turk leren kennen als een gastvrij eiland met een vriendelijke bevolking. De stranden zijn hier fenomenaal waarbij je regelmatig een Robinson Crusoe gevoel krijgt. Het duiken is hier fantastisch en er is nog veel te ontdekken. Om nooit te vergeten.

Over Stingrays en een Golfkarretje op Grand Turk

Afgelopen nacht is er een flinke storm over getrokken met veel regen en wind. Zelfs een groot cruiseschip kon niet aanmeren. Door deze storm konden we niet vanuit onze vertrouwde plek duiken. Daarom zijn we met de auto opgehaald voor twee duiken in het zuiden van het eiland.

Grand Turk Deze duiken vonden plaats bij de aanlegsteigers van de cruiseschepen. De eerste duik was niet zo interessant vanwege het toch wel matig zicht. De tweede duik was veel spannender.

Steve ging op zoek naar een plek dat niet stond vermeld als duikplek. Na even zoeken vonden we deze plek en gingen naar beneden om op ontdekkingstocht te gaan. Na eerste de muur verkent te hebben kwamen we terecht op een zandvlakte waar het wemelde van de Southern Stingrays. Steve heeft deze plek dan ook tot Stingray Wall gedoopt.

Ik kon één van deze prachtige elegante dieren op zeer korte afstand naderen met natuurlijk de nodige voorzichtigheid. Elza heeft mooie opname gemaakt van een Southern Stingray.

Na de lunch werden we door een stel uit Canada uitgenodigd voor een ritje naar de vuurtoren op Grand Turk in een golfkarretje. Hier gingen we graag op in dus met z’n vieren op pad.

Lighthouse Grand Turk Na een paar keer verkeerd gereden te hebben zaten we eindelijk op goede weg naar de vuurtoren uit 1852. Hier kregen we een spectaculair uitzicht te zien over de zee.

Op de terugweg zagen we de vervallen ingang van een resort met een weg die naar het strand leidde. Hier vonden we naast een prachtige strand de restanten van wat eens eens een prachtige resort is geweest. We denken dat dit resort  in 2008 is verwoest door de twee orkanen die hier aan land zijn gekomen. We zagen de verwoeste villa’s staan, het zwembad en restaurant. Even verderop stond nog de voormalige beachbar. Een triest gezicht.

Hierna werd de terugreis aangevangen naar het Bohio Dive Resort en kwam er een einde aan een leuk avontuur op Grand Turk.

Duiken bij Grand Turk is geweldig

Duiken bij Grand TurkWe hebben inmiddels er twee duikdagen opzitten waarbij we al zes duiken hebben gemaakt. Het is hier een waar paradijs voor onderwaterfotografie.  Er is veel te zien en de vissen zijn dicht te benaderen. Er zijn mooie muren, zandplateaus en onderwater doorgangen en in het ondiepe gedeelte is ook veel te zien.

De duikplekken liggen op korte afstand van het Bohio Dive Resort met een maximale vaartijd van tien minuten. De duiken zijn zeer relaxed en onze divemaster Steve is werkelijk super.

Het enige wat je hoeft te doen is je wetsuit en booties aan te trekken en vervolgens in de boot te stappen. Alles staat dan al klaar en éénmaal aangekomen bij de duikplek wordt je in je uitrusting gehesen en off you go. Ook bij het weer aan boord komen staat Steve al weer klaar om je te helpen.

Na elke duik ga je weer terug naar het resort. Naast de twee duiken die in ons pakket hebben zitten hebben we een middag duik en een nachtduik gemaakt. De nachtduik die we deze avond hebben gemaakt was er één om in te lijsten.

Grand Turk KrabHet eerste wat we zagen was een enorme krab die op een richel van de muur zat. Het beest had een spanwijdte van veel meer dan een meter.  Daarna was het de beurt voor een prachtige octopus die in het schijnsel van onze lampen steeds van kleur veranderde.

Daarna kwamen we nog een grote krab tegen en een murene die zich over de grond bewoog. Het was mijn tweede nachtduik en voor Elza was dit haar mooiste nachtduik die zij ooit gemaakt heeft.

Het Bohio Dive Resort is fantastische en het eten is uitstekend. Vandaag waren er weer een paar cruiseschepen aangekomen dus het was wat drukker op het strand. Als deze gasten weer vertrokken zijn kun je hier kilometers lang op het strand wandelen zonder iemand tegen te komen. We hebben inmiddels ook een supermarkt gevonden op vijf minuten loopafstand van het resort, waar je goedkoop wat drinken en snacks kunt inslaan.

Op weg naar Grand Turk

Gisteren hadden we een rustige dagje. Ontbijtje op het balkon, koffie gehaald bij Greenbean, auto weggebracht en toen lekker luieren op het strand bij Turtle Cove. Beetje zonnen, beetje zwemmen in die prachtige zee en daarna relaxen bij het zwembad want als je te lang hier in de zon blijft liggen wordt je thuis niet meer herkend. ‘s Avonds weer heerlijk gegeten bij Sharkbite.

Grand Turk met Air Turks en Caicos

Vandaag zijn we de dag rustig begonnen met wederom een ontbijtje op het balkon uitkijkend op de Marina van Turtle Cove waar je af en toe een schildpad aan de oppervlakte ziet komen.

Daarna de koffers gepakt, uitgecheckt en een taxi genomen naar de luchthaven voor onze vlucht naar Grand Turk met Air Turks & Caicos. Bij het inchecken van onze bagage wisten we al dat we moesten bijbetalen voor het overgewicht, dit bleek echter maar 12 dollar te zijn. We stonden wel even te kijken toen ze ons vroegen naar ons eigen gewicht, hierbij hebben we wel een kleine beetje gelogen.

Nog even wat gegeten en gedronken op de luchthaven en toen was het tijd om aan boord te gaan van een MB 120, een propeller aangedreven vliegtuigje met dertig zitplaatsen. Er waren er echter maar acht bezet. In twintig minuten vlieg je, met een prachtig uitzicht over de eilanden, naar Grand Turk.

Na aankomst was het even wachten op de koffers en in de aankomsthal werden we verwelkomt door onze taxichauffeur en de eigenaars van het Bohio Resort, Tom en Ginny. De rit naar het Bohio Resort was kort want het eiland is heel klein, slecht 14 km2.

Bohio Resort Grand Turk We werden hartelijk verwelkomt en na een welkomstdrankje zaten we even later op onze kamer met uitzicht op zee. Bohio is echt een prachtig resort gelegen aan een mooi strand. Op het moment was het er wat druk wat er lagen twee cruise-schepen voor anker en een aantal gasten brengen dat hun dag door op het strand van Bohio.
Toen was het tijd om ons aan te melden bij de duikschool die op het resort aanwezig is. Na wat uitleg over de gang van zaken hier en het klaarzetten van onze spullen worden we morgenochtend om negen uur verwacht voor onze eerste duik bij het op twee na grootste barrier reef van de wereld (Australië en Belize). Als er genoeg animo is dan plannen ze ook nog een derde duik in de middag of een nachtduik. Vanavond hebben we genoten van een heerlijke BBQ en eigenlijk willen we nu al niet meer weg uit dit paradijsje op aarde.

Naar de website van het Bohio Dive Resort 

Een dagje uit op Provo

Kaart van Provo

Voor onze eilandverkenning hebben we op donderdag een auto gehuurd. Dit kost rond de 65 dollar voor een kleine auto, alles inclusief behalve de benzine.

Het is hier absoluut niet druk op de weg en de maximum snelheid op de hoofdwegen is 40 miles (64 km). Wel links blijven rijden want anders heb je een probleem. Veel auto’s hebben hier het stuur gewoon aan de linkerkant zitten maar, volgens Elza, is dat een kwestie van wennen bij het links rijden.

Conch world ProvoOns eerste bezoek was aan de Conch Farm in het gedeelte wat Leeward heet. Wij waren de enige bezoekers dus dat werd een privé rondleiding over het complex waar de schade nog goed te zien is van de twee orkanen die hier vlak achter elkaar over de eilanden hebben geraasd in 2008.

We kregen uitleg over de hele ontwikkeling van het dier van larve tot volwassen dier dat ongeveer vier jaar duurt. We kregen de verschillende fases te zien waarin de dieren zich bevonden in de kweekbakken en vijvers op het complex. Voor de jongere dieren hebben ze een eigen algenproduktie en voor de oudere dieren zijn er algenkorrels uit Florida.

Ook hebben ze hier zeven groene zeeschildpadden geadopteerd die hier net zo lang blijven totdat ze groot genoeg zijn om uitgezet te worden in volle zee.

Tenslotte kregen we nog Sally en Jerry te zien. Deze twee volwassen conch schelpen hebben geen moeite om zich te laten zien als ze worden opgepakt. Zo konden we dit bijzondere dier van dichtbij bewonderen en de verschillen zien tussen het mannetje en het vrouwtje.

Meer informatie over deze conch farm is te vinden op hun website. Je vindt hier allerlei informatie tot aan recepten aan toe.

Naar de website van Conch World

Grace Bay op Provo

Ons volgend bezoekje was aan Grace Bay, het meest populaire gedeelte met de grote en dure luxueuze resorts. Hier hebben we wat gedronken bij een strandbar en ons vergaapt aan het prachtige strand.

Hierna zijn we naar historische plek gegaan die bekend staat als Cheshire Hall, een katoenplantage uit de slavernij tijd. Door dit gebied loopt een korte trail waarbij de routebeschrijving je laat kennismaken met de natuur en met de geschiedenis van Cheshire Hall. Van de gebouwen resten nog alleen de ruïnes.

De lunch hebben we genoten op een heel bijzondere plek in Blue Hills. Hier bevindt zich op het strand de Da Conch Shack and Rumbar. Hier wordt naast andere gerechten veel conchgerechten geserveerd en zoals de naam al verraad veel rum gedronken.

De conch wordt hier elke morgen uit het water opgedoken, van zijn huisje beroofd om vervolgens vers op je bordje terecht te komen waarbij je de keuze hebt uit diverse bereidingswijzen.Voor mij was dit een stoofpotje van conch met kokos en groenten, Elza waagt zich niet aan deze lekkernij.

Naar de website van Da Conch Shack

Sapodilla BayDaarna was het tijd voor wat chillen aan het strand en daarvoor gingen we naar het natuurgebied Chalk Sound. Hier ligt het prachtige strand van Sapodilla Bay dat zeer langzaam afloopt in zee. Het is niet eenvoudig om deze plek te vinden maar als je van de hoofdweg de Chalk Sound Drive ingaat leidt het eerste zandpad/onverharde weg links je naar dit paradijselijk strand.

Op de terugweg nog even langs de supermarkt die op tien minuten rijden van ons hotel ligt aan de Leeward Highway. Graceway IGA is een grote supermarkt met veel keuze. De prijzen zijn te vergelijken met wat we thuis betalen maar sommige produkten, zoals kaas zijn extreem duur dus is het goed uitkijken met wat je in je winkelwagentje stopt. Als je geen auto hebt kun je hier met de taxi naar toe. Dat kost je tien dollar per rit.

‘s Avonds zijn we naar Grace Bay gereden om daar te gaan eten. Dit valt in het donker niet mee want alles staat slecht aangegeven en er is geen verlichting. Het eerste restaurant zat vol dus op naar de volgende. Er zijn er heel veel maar heel veel vallen buiten ons budget, maar toen zagen we Jimmy’s Dive Bar. Dit was prima alhoewel het wel even tijd kost om de menukaart te doorgronden. Veel burgers, grote porties en een betaalbare prijs.

Het was weer een geslaagde dag.

Jaws en Jaws in de Caribbean

Het duiken op Provo zit erop en het was fantastisch. Zes dagen, twaalf duiken en twaalf verschillende duikplekken.

Jaws and Jaws De één na laatste duikdag stond in het teken van Jaws. Ik heb al eerder vertelt over Dave en zijn jacht op de lionfishes in dit gebied en over zijn vriendje Jaws, de Nassau Grouper.  Deze duikdag stond echter in het teken van de echte Jaws, namelijk reefsharks. Tijdens beide duiken hebben we ze gezien en konden we ze wederom van dichtbij bewonderen. De tweede duik kwamen we zelfs een groep van vier Caribbean reefsharks tegen.

Elza had wat korte filmpjes gemaakt van Dave met Jaws en van de reefsharks. Ik heb deze aan elkaar geknoopt en dit is het resultaat.

Een ander hoogtepunt van deze duik was de ontmoeting met de Southern Stingrays, grote kreeften en de vondst van de Spider Crab.

West Caicos De laatste duikdag was bij West-Caicos waar we na zestig minuten varen aankwamen. Onze captain en tevens eigenaar van Provo Turtle Divers, Art Pickering bracht ons over een azuurblauwe zee veilig bij de eerste duikplek. Ook zijn twaalf jaar oude hondje was weer mee die bij het begin van de duik alle duikers het water in blaft.

Bij aankomst bij dit kleine eiland zijn je de gebouwen staan wat eens het luxueuze resort Ritz-Carlton Resort Spa and Marina had moeten worden. Maar de projectontwikkelaars ( Lehman Brothers ) gingen failliet en dat was het einde van het verhaal. Nu zijn er alleen nog wat bewakers op het eiland en er gaan geruchten dat het opnieuw in de verkoop gaat.

Het duiken bij West-Caicos is prachtig en hier kun je van alles tegenkomen. Maar vooral de prachtige koraal-formaties zijn hier een hoogtepunt. We hebben hier grote barracudas gezien en ook weer de stingray. Verder vonden we nog een prachtig zeeslakje.

Jammer genoeg heeft alleen Melinda, de divemaster, de contouren van een hamerhaai gezien. Je kunt nu éénmaal niet alles hebben en als je het nu niet zien dan zie je het vast een andere keer. Dat is ook zo leuk aan duiken.

En toen zongen de walvissen

Vandaag hebben we gedoken bij Westpoint aan de andere kant van het eiland en wat een feest was dat

De veertig minuten durende boottocht is best heftig op het moment dat we het eiland keren. Hoge golven kwamen op ons af en we werden flink door elkaar geschud. Uiteindelijk kwamen we in rustiger vaarwater terecht en kwamen we aan op onze eerste duikplek aan, Amphitheatre.

Bultrug Zodra we beneden waren hoorden we ze al, zingende bultrug walvissen. Een imposant geluid dat vele kilometers door het water wordt geleid en een diepe indruk achterliet bij Elza en mij. Klik maar op onderstaande link om te luisteren.

We werden even afgeleid door een rifhaai die heel dichtbij om ons heen cirkelde. Het vervolg van de duik was prachtig waarbij we diverse grote kreeften en een dikke groene murene hebben gezien.

Onze tweede duik vond plaats op een duikplek die Two Steps Wall heet. Hier kregen we Jaws te zien, een enorme Nassau Grouper die ons opwachtte, nou ja eigenlijk David, die hij dan ook vriendelijk begroette.

David is de divemaster die met een harpoen achter lionfish aanjaagt. Hij spiest ze, snijd ze open legt ze dan tussen de rotsen voor de haaien. Haaien en Jaws eten alleen lionfish als ze ijs- en ijkoud zijn. dood dus.

Jaws volgde David net zo lang totdat ook hij zijn portie kreeg waarna de buit binnen vijf seconden naar was binnen gewerkt. Vele lionfishes hebben in deze duik het loodje gelegd.

Ook deze duik was er weer één om in te lijsten en nog steeds hoorden we de zingende Bultruggen. Éénmaal aan boord zag ik in de verte een walvis water spuiten. Het is hopelijk een kwestie van tijd dat we ze daadwerkelijk te zien krijgen.

Zingende bultrug walvis